646 odpowiedzi w tym temacie

[Monia74]

Niewyobrażalnie biedni, ale szczęśliwi, bo mogli szukać swojej własnej, artystycznej drogi w paryskiej dzielnicy Montparnass. Wśród nich Polacy, również ci mający żydowskie korzenie. Sylwia Zientek w "Blasku Montparnasse'u. Artystki i artyści Szkoły Paryskiej" śledzi artystyczne i prywatne drogi malarzy i malarek, którzy zapisali sie w historii światowego malarstwa. 

 

  

[Monia74]

Drugi tom "Cesarskich orłów" Ben'a Kane'a pt. "Insygnium". Muszę przyznać, że dobrze się czyta   .

 

[Monia74]

O Amedeo Modiglianim dowiedziałam się z poprzedniej książki Sylwii Zientek. Ten włoski, ekscentryczny malarz był jednym z wielu artystów mieszkających, a właściwie koczujących, na paryskim Montparnasie. "Lunia i Modigliani" jest powieścią opisująca relację (i nie tylko) pomiędzy Amedeo a polską emigrantką Ludwiką Czechowską. Nie jest to typowy romans. Lunia pozostawiona przez swojego męża, ideowego komunistę. Kazika zostaje przygarnięta przez Annę i Leopolda Zborowskich. Leo, jako początkujący marszand, jako jedyny dostrzega talent Modigialianiego, starają się zapewnić mu jak najlepsze warunki do pracy. Nie jest to proste, gdyż Zborowscy sami ledwo wiążą koniec z końcem, a Modigliani zwykł chodzić swoimi drogami.

 

Każdą z poniższych dwóch książek przeczytałam w ciągu weekendu. Każda z nich jest inna, mimo że łączy je pierwsze słowo tytułu.

Pierwsza z nich, to "Sprawa Wagera. Opowieść o katastrofie, buncie i morderstwie" Davida Grann'a. Nie przypuszczałabym, że tak bardzo wciągnie mnie tematyka marynistyczna. Choć dla mnie to bardziej była opowieść o ludzkiej psychice, o zachowaniach i postępowaniach w ekstremalnych warunkach. W 1741 roku statek zatonął u wybrzeży obecnego Chile. Na bezludnej wyspie, ocalali marynarze i kapitan, musieli poradzić sobie nie tylko z głodem, zimnem i ekstremalnymi warunkami, ale również z... buntem na pokładzie. No właśnie czy niesubordynacja na lądzie podlegała jeszcze prawu morskiemu? Dwie stojące przeciwko sobie grupy marynarzy, mających swoje racje.

 

 

Trzecia książka również ma w tytule "sprawę", ale jest zupełnie inna. Nie jest reportażem historycznym, lecz bardzo dobrą powieścią, napisaną przez polską pisarkę Katarzynę Zyskowską. "Sprawa Hoffmanowej" . Tytułowa Hoffmanowa, to trzydziestokilkuletnia pani prokuratorowa, była aktoreczka warszawskich kabaretów (rzecz dzieje się w okresie międzywojennym). Mira Hoffmanowa wraz z mężem, pasierbem i studentem wybiera się w Tatry. Z Lodowej Przełęczy po kilku dniach wraca tylko Mira. O ty co się stało i dlaczego, dowiecie się z książki. Polecam. Dawno nie czytałam tak dobrze skonstruowanej powieści, ze świetnie oddanym klimatem Zakopanego w latach dwudziestych XX wieku.

 

 

[Monia74]

Hej, hej, czy nikt tu nie czyta?   

No, to ja czytam. Podczas urlopu przeczytałam pierwszy tom (pozostałe czekają w kolejce) cyklu Ben'a Kane "Hannibal. Wróg Rzymu" Podobnie, jak poprzednia powieść tego autora, całkiem nieźle się czyta. Z dużym realizmem oddane są warunki bycia, życia i walki żołnierzy kartagińskich i rzymskich.

 

 

 

Po Bolesławie Chrobrym Michael Morys-Twarowski napisał równie dobrą biografię Władysława Łokietka. Mimo, że autor w miarę prosto i jasno starał się przedstawić podziały, sojusze, koligacje między książętami na przełomie XIII i XIV w., czyli w okresie rozbicia dzielnicowego, to i tak się pogubiłam   . Chwała Łokietkowi za zjednoczenie - od 1320 r, czyli od jego koronacji na króla już jest łatwiej   .

 

 

Książki mają magiczną moc: przenoszą w czasie i przestrzeni. Ze średniowiecznej Polski za sprawą Lisy Lee przeniosłam się do XV-wiecznych Chin. "Krąg kobiet pani Tan" to historia kobiety z wyższej sfery, która potrafiła wywalczyć dla siebie skrawek niezależności, co prawie nigdy się nie zdarzało. Jest to opowieść o tym, że bez względu na szerokość geograficzną i czasy kobiety muszą żyć tak, jak nakazuje im tradycja i rzeczywistość kreowana przez mężczyzn.

 

[Al_Bundy]

 

 

  Ani na Sycylii, ani w Kalabrii nigdy nie widziano nic, co dałoby się porównać z zaciekłą bitwą, którą stoczyły ze sobą kobiety z klanów Graziano i Cava w 2002 roku. Dwudziestego szóstego maja oddział egzekucyjny z Graziano, składający się z trzech kobiet, ruszył w pościg za samochodem, w którym siedziało pięć kobiet z Cavas, po czym go staranował. Doszło do rzezi, w wyniku której zginęły od kul cztery kobiety z klanu Cava, a piąta została sparaliżowana. Zarówno po stronie ofiar, jak i sprawców w zbrodnię zaangażowane były kobiety z kilku pokoleń. Sześćdziesięciodwuletnia żona bossa Graziano, Chiara Manzi, koordynowała atak przez telefon komórkowy. Jedną ze strzelających była jej synowa (czterdziestoletnia) i dwie siostrzenice (mające dziewiętnaście i dwadzieścia lat). Na nagraniach ich rozmów telefonicznych prowadzonych przed napaścią słychać, jak kobiety te przezywają swoje przyszłe ofiary takimi słowami, jak „cyganichy” albo „świnie”.

 

  Kamorra w niespotykany wśród innych mafii sposób umożliwia też przedstawicielom mniejszości seksualnych osiąganie najwyższych tytułów. Anna Terracciano była jedną z dwanaściorga rodzeństwa pochodzącego z dzielnicy hiszpańskiej w Neapolu – jedenaścioro z nich prowadziło działalność przestępczą. Anna nosiła pseudonim „’o Masculone” (co można przetłumaczyć jako macho) i identyfikowała się jako mężczyzna. Nosiła broń i brała udział w akcjach zbrojnych w imieniu swojego klanu. W 2006 roku trafiła do więzienia. Trzy lata później policja aresztowała Ugo Gabriele, pierwszego znanego policji transseksualnego kamorystę. Gabriele, zwana „Ketty”, jest młodszą siostrą kamorysty z klanu, który oderwał się od organizacji Di Lauro podczas „krwawego zatargu o Scampia” w latach 2004–2005. Zdaniem policji, kiedy jej brat awansował, Ketty przestała sprzedawać kokainę swoim klientom (była transseksualną prostytutką) i zajęła się raczej kierowniczymi zadaniami w środowisku narkotykowym. Ketty może zawdzięczać swój awans związkom rodzinnym, tak bardzo cenionym przez kamorrę, ale pewnie także tradycyjnej dla neapolitańczyków tolerancji wobec transseksualnych mężczyzn – zwanych femminielli.

Użytkownik Al_Bundy edytował ten post 16 października 2025 - 11:56

[Monia74]

Jackie Wullschlager "Chaggall". Jak sam tytuł wskazuje jest to monumentalna, ale dobrze napisana, biografia uznawanego za jednego z najwybitniejszych malarzy XX wieku. Mark Chaggall, a właściwie Mojsza Zacharowicz Szagałow, urodził się w Witebsku biednej rodzinie żydowskiej. Autorka z pietyzmem, ale też z wprawą pisarską przedstawia losy człowieka, który odkrył w sztuce swoje powołanie.

 

[marder]

 

Jak wyglądało życie w NRD? Pod jakimi względami było lepiej niż w PRL, a pod jakimi gorzej? Każdy kto jest tego ciekaw, powinien sięgnąć po tę książkę.